PRZYRODA
Wody
Park leży w dorzeczu Biebrzy
(Wisły i zlewisku Morza Bałtyckiego), największego po Bugu dopływu Narwi.
Swój początek bierze na południe od Nowego Dworu, u podnóża wzgórz
morenowych w Mezoregionie Wzgórz Sokólskich. Ujście Biebrzy znajduje się
koło wsi Ruś. Długość rzeki wynosi ok. 165 km (w tym 155 km w Parku), a
powierzchnia dorzecza 7051,2 km2. Bardziej jest rozwinięte
dorzecze prawobrzeżne (75,5% - rz: Lebiedzianka, Netta, Kopytkówka,
Jegrznia, Dybła, Ełk, Klimaszewnica, Wissa), niż lewobrzeżne (24,5% - rz:
Sidra, Brzozówka, Biebła, Czarna Struga, Kosódka). Przeciętny spadek
Biebrzy wynosi 0,36‰, natomiast na obszarze Pradoliny jest o połowę
mniejszy i wynosi 0,19‰. Średni przepływ roczny (na wysokości Burzyna)
wynosi 27,5 m3/s. Cechuje go duża nierównomierność.
Charakterystyczne są wysokie wezbrania wiosenne pochodzenia roztopowego i
głębokie niżówki letnio-jesienne. Pradolina Biebrzy cechuje się największą
w Polsce pojemnością retencyjną - porównywalną do pojemności największych
w kraju zbiorników wodnych.
W XIX w przeprowadzono na
obszarze Kotliny Biebrzy wielkie prace hydrotechniczne (zbudowano m. in.
Kanał Augustowski łączący dorzecze Biebrzy z Niemnem). Spowodowały one
zmiany zarówno w sieci wodnej jak i w układzie poziomu wód
gruntowych.
Torfowiska Doliny Biebrzy są zasilane
ciekami a także wodami podziemnymi i wysiękowymi. Występują one przede
wszystkim wzdłuż krawędzi Doliny, zwłaszcza w basenie północnym i
południowym.
Tekst: C. Werpachowski
|
